مرور علامت های سوال در ذهنم به شدت آزارم می ده . نمی دونم برای پیدا کردن حداقل توجیه جواب این سوالها آستین بالا بزنم یا زمان بدم تا شاید مرور زمان جوابمو بده .

می دونم ممکنه این همه ای که تحمل می کنم و تو خودم می ریزم یه روزی ، یه جایی مثه یه دمل چرکی سر باز کنه ، اما بااین همه ترجیح می دم که شرایط رو با دست خودم متشنج نکنم .

حال و روزم خوبه ، هنوز علی جون رو دوست دارم ، هنوز از شنیدن صداش لذت می برم ، هنوز وقتی صبحها می رم پیشش و داره چرت مرغی می زنه و به زور خودش رو از رختخواب جدا می کنه ، دلم براش غش و ضعف می ره .

هنوز دغدغه فراهم کردن دوست داشتنی هاش رو دارم ، اگر چه خیلی جاها ترمز دستی خودمو می کشمو کاری نمی کنم .

می خوام برای فرار از فکر و خیال یه کم خودمو سرگرم کنم . در حال حاضر هم کلاس رانندگی مد نظرمه . البته من چند سالی میشه که گواهی نامه گرفتم اما چون پشت ماشین نشستم دیگه جای ترمز و کلاج رو فراموش کردم .

برای همین هم چون کسی رو ندارم که باهام بیاد مجبورم مربی خانم بردارم که هنوز هم نتونستم جایی رو پیدا کنم که مربی خانم با ماشین پژو داشته باشه . هر جا زنگ می زنم که یه جورایی به محدوده ام می خوره جواب منفی می شنوم .

اینم از اوضاع و احوال اینجانب .

ار روزای بهاری لذت ببرید